Novel


White day White angel

the first accident


เมื่อหนึ่งเดือนก่อนผมได้ตัดสินใจทำบางสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดลงไป
วันนั้นก็คือ14 กุมภา วันวาเลนไทน์ ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่จะมีของนักเรียนม.ปลายปี2อย่างผมไปสารภาพความในใจกับ มารุโนะ ยูจิยะ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมสมัยม.ต้น ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดด 3 ปีก็ตาม แต่ว่าเราก็แทบไม่เคยพูดคุยกันเลย พอขึ้นม.ปลายพวกเราก็แยกกันอยู่คนละห้อง มันยิ่งทำให้พวกเรามีโอกาสพบกันน้อยลงอีก จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งของปีที่แล้ว ก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้น
"รุ่นพี่โนดะจะทำอะไรน่ะ!" ผมร้องขึ้นขณะที่ถูกแขนของรุ่นพี่ที่ชื่อโนดะกอดรัดจากด้านหลัง
"ทาเครุ นายก็รู้หนิ ว่าชั้นกำลังสนใจนายอยู่" โนดะ ไม่หยุดอยู่แค่นั้น เขาค่อยๆเอามือสอดเข้าไปภายใต้เสื้อนักเรียนของผม แล้วก็ลูบไล้ไปตามหน้าท้องค่อยๆขึ้นมาเรื่อยๆ.....
"หยุดนะ!! รุ่นพี่โนดะ" เขาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของผม ซึ่งมือที่ปัดป้องของผม ก็ไม่สามารถหยุดการกระทำของเขาได้
"นายนี่น่ารักจริงๆเลยนะ สมแล้วที่ได้รับการvoteสุดยอดสาวงามอันดับหนึ่งของคณะกรรมการนักเรียน" อะไรเนี่ย!! >_<~ ไอ้ตำแหน่งบ้าบอนั่นน่ะน่าอายจะตาย เขาจับผมกดลงกับพื้น แล้วใช้ริมฝีปากลูบไล้ไปตามร่างกายของผม ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกแล้วเรี่ยวแรงก็ไม่มี เพราะว่าก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมงผมพึ่งจะช่วยอาจารย์สอนพละเก็บกวาดทำความสะอาดโรงยิม
"อย่านะ หยุดเถอะ โนดะซัง ไม่นะ!!" แล้วเสียงตะโกนร้องคราวนี้ของผมก็เป็นผล เมื่อโนดะ ปล่อยมือ และถอยไปอย่างรวดเร็ว ผมได้แต่นอนปิดตาด้วยความกลัวผสมกับความตกใจ ไม่ได้ยินอะไรอีก

จนกระทั่งมีมือมาสะกิดที่แขนของผมเบาๆ
"นี่ๆ นายน่ะ ไม่เป็นไรนะ" ผมค่อยๆเปิดตาขึ้นพร้อมรอยน้ำตาที่มาจากความกลัวเมื่อสักครู่ และคนที่เรียกผมอยู่ตรงหน้านี้ก็คือ ยูจิยะ นั่นเอง
"ไม่เป็นไรนะ ลุกขึ้นไหวมั้ย ค่อยๆลุกนะ" เขาค่อยๆดึงผมให้ลุกขึ้น
"เอ้า ใส่เสื้อซะ" พร้อมกับส่งเสื้อของผมที่ตกอยู่บนพื้นให้
"เออ... คือ..." ผมพยามจะอธิบาย
"ไม่ต้องพูดอะไรหรอก ชั้นพอจะเข้าใจ" ยูจิยะพูดขึ้นเพื่อไม่ให้ผมรู้สึกแย่ไปกว่านี้อีก
"คือ ขอบคุณมากนะที่ช่วยไว้ นาย...มารุโนะ ใช่มั้ย"
"อือม ใช่ นาย..อุเอดะ ที่เคยอยู่ห้องเดียวกัน..." เขาพูดด้วยท่าทางงงๆ คงไม่คิดว่าจะได้มาคุยกับเพื่อนที่เคยร่วมชั้นกันมาก่อนในสถานการณ์อย่างนี้
"เมื่อกี้ชั้นผ่านมาพอดี ได้ยินเสียงคนร้อง เลยเข้ามาดู" เขาบอก
"แล้วก็รุ่นพี่คนนั้นชั้นก็ไล่ไปแล้วนะ คงไม่มาทำอะไรนายแล้ว"
"อืมม... เราออกไปจากห้องเก็บอุปกรณ์นี่ดีกว่า" ผมเสนอขึ้น
"ท่าทางนายไม่ดีเลยนะ ให้ชั้นเดินไปเป็นเพื่อนมั้ย นายจะไปไหน?" เขาถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของผม
"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็จะกลับบ้านแล้ว" ผมปฏิเสธ
"ไม่ได้ นายดูสีหน้าไม่ดีเลย ถ้าเกิดเป็นลมไปกลางทาง หรือไปเจอคนแบบรุ่นพี่เมื่อกี้อีกจะทำไง ชั้นจะเดินไปส่งนายที่บ้านเอง"
"อืม งั้นก็ได้..."
ผมคิดอะไรไม่ออกแล้วในเวลานี้ ได้แต่ตอบรับไปเพียงคำเดียว แล้วเราก็เดินออกจากโรงเรียนไปด้วยกัน

to be continue


P.S. อ่า..... มึนงง เขินอาย เหอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

*วิ่งหนี*